BAGDAD â € "Voor Ali en Noura, liefde bloeide in een Internet chatroom.
Beiden waren jonge, goed opgeleide, vrome soennitische moslims die deelden een passie voor Jim Carrey films en Arabisch liefde tunes. Voor de maanden, ze praatten online obsessief. Als de vriendschap verdiepte ze verlegen ingestemd met een webcam vergadering.
Maar hun relatie was gedoemd vanaf het begin: Hij woont in een rustige, middle-class wijk van Oost-Bagdad, ze is over de rivier de Tigris in het door oorlog verscheurde de stad westen. Het was uit de vraag die zij moeten ooit ontmoeten.
"Het leek wel een zinloze relatie", zegt Ali, die nu Noura verwijst als 'mijn ex-vriendin Internet. " Hij reageerde niet meer op haar boodschappen en ze uiteindelijk gestopt met het uitzenden hen.
"Ze moet boos zijn," zegt hij, op zoek naar enigszins beschaamd als hij leunt voorover om stub een sigaret. "Misschien als we alleen al samen, zou het anders zijn geweest."
Jonge Irakezen, opgesloten in hun huizen in de straten van deze bloederige kapitaal, zijn steeds vaker het internet om te chatten met familie, rondhangen met vrienden en zoektocht naar liefde.
Dergelijke virtuele relaties bieden een toevluchtsoord van soorten van verdovende isolement en angst tijdens een periode van maar liefst geweld. Maar al te vaak zijn ze luchtspiegelingen â € "een verleidelijke herinnering aan een leven nu tergend buiten het bereik van de meeste.
"Ze zijn als vogels in een kooi", zegt Anas Attar, 22, een van een groeiend aantal ondernemers verzilveren in op de vraag door de verkoop van de toegang tot hun satelliet-gebaseerde Internet-verbindingen.
In Irak, net als vele andere moslimlanden, is het altijd moeilijk geweest voor jonge mannen en vrouwen om tijd samen doorbrengen. Introducties werden vaak gearrangeerd door gezinnen en nauw begeleid. Veel paren uit meer bevoorrechte milieus ontmoet op de universiteit, die vaak was de eerste keer dat ze deelgenomen aan een coed school. Maar ze waren zelden toegestaan om alleen samen te zijn, tenzij ze verloofd waren.
Als de burgeroorlog in Irak heeft verdiept, zelfs naaste familieleden en vrienden vonden het moeilijk samen te krijgen.
Reem, een opvallende 28-jarige met lang donker haar, zware make-up en veel gouden sieraden, gebruikt om regelmatig bijeen met een hechte groep van de universiteit vriendinnen. Zij zouden picknick in het park, ga winkelen en roddel op elkaars huizen.
Ze heeft niet gezien sommige van hen nu twee jaar. Velen hebben het land ontvlucht. Degenen die blijven venture alleen buiten wanneer ze moeten.
Depressief en met te veel tijd op haar handen, Reem begon detachering liefdesgedichten op een internet forum voor jonge Irakezen. Spoedig was zij krijgen vragen van eenzame jonge mannen, met wie ze praat over actuele gebeurtenissen en vakanties buiten Irak.
Een ambtenaar die bang was om haar achternaam te geven, Reem is niet geïnteresseerd in de vergadering een van hen, maar ze geniet van de vrije gesprekken die zijn alleen mogelijk online.
"Het is heel interessant om bij een man kennen uit de buurt van de beperkingen van cultuur en traditie", zegt ze. "Ze console me en vertel me er zal een dag waarop deze puinhoop zal einde zijn."
In het Midden-Oosten, zijn meer en meer jonge mensen hetzelfde te doen. In Irak zijn er weinig andere manieren voor hen om te interageren.
Universiteiten zijn steeds conservatiever, fronsend te veel contact tussen mannelijke en vrouwelijke studenten. Veel van de oude hangplekken â € "restaurants, cafes, parken, sociale clubs â €" zijn gesloten. Aan het einde van de werkdag, Bagdad bewoners snel naar huis om de avondklok beat en de invallende duisternis met zijn verschrikkingen.
Ali Azawi, een lange, gepolijste medische student uit een well-to-do Bagdad familie, begon te wanhopen ooit een vriendin toen hij begon met sleepnetten Arabisch-talige chatrooms en vond Noura.
Componeerde hij een korte inleiding, die hij gekopieerd en geplakt over en uren voordat je een reactie: "Mijn naam is Ali, 23 jaar woon ik in Bagdad Ik ben op zoek naar een jonge, mooie vrouw..."
Noura eerste benaderde hem onder een pseudoniem â € "Abbas" â € "waarin hij zegt opgeroepen beelden van een grote, onnozel man.
Ze wilde weten wat hij deed voor de kost en waarop islamitische sekte hij behoorde. Gerustgesteld door zijn antwoorden, onthulde ze dat ze was een 24-jarige vrouw, die Engels doceerde aan een basisschool een paar straten van haar huis.
Ze praatten maanden, ruilen grappen en muziek downloaden en delen van de details van hun leven aan weerszijden van Bagdad.
Als een man die in een relatief veilige, religieus gemengde wijk, kunnen Azawi nog steeds uit en ga naar de universiteit. Maar het leven was heel anders voor Noura, een vrouw in een soennitische gebied dat herhaalde botsingen heeft gezien met sjiitische militieleden.
"Ze zat gevangen tussen haar vier muren en in de ogen van haar PC 24 / 7," zegt Azawi, die daalde tot achternaam Noura's te verstrekken, omdat hij zegt dat haar ouders niet zouden goedkeuren van haar chatten met mannen op het internet. "Elke keer als ik ingelogd op, dat ze er was."
De eerste keer dat hij haar zag op een webcam, zegt hij, vond hij haar een beetje "opgeblazen". Maar "Ik voelde me heel speciaal, want het is niet gemakkelijk voor een vrouw om dat te doen."
Zes maanden later, hadden zij nog niet voldaan. En hij had verloren hoop om ooit het overbruggen van de paar mijl van onroerend goed dat hen verdeeld.
Azawi benijdt het gemak van relaties in de Verenigde Staten.
"Je hebt de bar, de straten, de vrijheid en geen religie aan u rechter," zegt hij. In Irak, "het is een gevecht voor het hart."
Het internet beschikbaar werd voor de Irakezen tijdens de laatste jaren van onderdrukkende bewind van Saddam Hoessein. Weinigen wisten hoe het te gebruiken, en de toegang werd streng gecontroleerd.
Na de val van Hoessein, internetcafes verspreid, waardoor het web naar honderdduizenden Irakezen. Abonnees van het staatsbedrijf Internet provider, die het monopolie op de dial-up verbindingen heeft, sprong van ongeveer 75.000 in juni 2004 naar bijna 210.000 in mei 2006, volgens de Amerikaanse militaire figuren.
Tientallen van particuliere aanbieders bieden ook draadloze verbindingen met satelliet-hubs, het omzeilen van beruchte telefoon Irak lijnen.
In onrustige delen van de hoofdstad, hebben sommige cafes bedreigingen ontvangen en gesloten. Militanten beschuldigen hen van het verspreiden van pornografie en het verstrekken van een middel om de Amerikaanse militaire contacten.
In Karada, een relatief veilige wijk van Oost-Bagdad, universitaire studenten in spijkerbroek en baseball caps tik druk op tientallen computers in een omgebouwd huis betegeld in de kleuren blauw en wit faux marmer. Omlijst koranverzen aan de muur hangen, en er zijn frisdrank in een koelkast en een televisie spelen in de hoek. Maar de meeste van de overwegend mannelijke klanten staren strak naar hun schermen.
"Het enige wat ze doen is chatten, chat chat," zegt eigenaar Yousef Abdulla, 25, een computerspecialist die de grote Shirifi Internet Cafe geopend drie jaar geleden. "Ze hebben de kans om hun horizon te verbreden met deze portal en krijg alle informatie die ze over alles willen, maar alles wat ze geïnteresseerd zijn in chatten is â €" vooral met meisjes. "
Veel hoop om een vrouw in een ander land, die hen zal helpen te ontvluchten Irak.
Evan Bazi, 21, ook een computer wetenschappen major, komt naar het cafe bijna elke dag en chats urenlang met vrienden in de Verenigde Staten, de Filippijnen, Saoedi-Arabië, Egypte en Irak, die geen van wie hij heeft ontmoet. Hij beschrijft deze sessies als een "ontsnappen uit een trieste realiteit."
"Ik zou graag mijn partner te vinden", zegt hij. Maar hij is teleurgesteld door de meisjes die hij heeft ontmoet online.
"De meeste meisjes die ik benaderde, of die mij hebben benaderd, zijn ze te materialistisch en vraag mij af wat voor auto ik rijd of hoeveel geld ik heb," zegt hij somber. "Ik wil een meisje dat houdt van mij en wil me voor de persoon die ik ben, niet voor het geld dat ik heb te vinden."
Een paar vrouwen komen ook naar het cafe, maar de meeste worden begeleid door een mannelijk familielid en verblijf slechts een korte tijd, Abdulla zegt. Degenen die de maandelijkse vergoeding van $ 30 tot $ 50 betalen liever om je te abonneren op het internet thuis.
Zij omvatten Dahlia Muayed, een kudde 29-jarige die een vrolijke lach op de foto stuurt ze per e-mail knippert na te dalen tot een ontmoeting met een westerse verslaggever risico.
De petite Brunet, die weigert om haar bedekken trendy bob met een sjaal, gebruikt om de kloof haar tijd tussen een geestelijke gezondheid goed doel en een radiostation. Maar de liefde gesloten, omdat zij niet kon financiering te krijgen, en ze stoppen het station na twee naaste collega's waren omgekomen bij een bomaanslag buiten hun huis.
Nu houdt ze vooral naar het ouderlijk huis in het westen van Bagdad, lezen, bekijken van dvd's en het helpen van een zuster-in wet hebben de neiging om haar kind. Heel af en toe, riskeert ze een steelse bezoek aan een vriend.
Maar ze zegt dat haar belangrijkste verbinding met familie, vrienden en het leven dat ze ooit kende is het internet. Via e-mail en instant messaging, zij is in staat "om tijd te besteden aan relaties met anderen, maak om te voelen dat ik belangrijk ben."
"Ik dank God dat ik heb dat," zegt ze. "Ik ben niet alleen."
Services de la Coupe du Monde FIFA 2010 et des rencontres en ligne
